مرا اينگونه باور کن..

گوش کن!

         می شنوی صدای اندوهم را؟           

         می شنوی صدای بغضم را که با کوچکترین ضربه ای خواهد ترکید

         باید گریست برای شاخه های شکسته

         باید فریاد زد به حال شقایق پرپر شده

         باید اشک ریخت،با دیدن پروانه سوخته

         باید گریست برای چشم انتظاری عاشقان

         پنجره ها خالی است،هوا تنهاست

         ستاره سرگردان است،خورشید گریان است

                       محبت کجاست؟

باران کنار پنجره می رقصد

و ترنم زیبایش در عاشقانه ترین آواز 

 در همصدایی عشق وکلام

در جوشش محبت پر شور حل می شود

تو با نجابتی که درخت در جستجویش از تمام فصول می گذرد           

روح نجیب کوچه های مرا بیدار کرده ای

با شعر تازه ای از رفاقت

باران کنار پنجره می رقصد

ودر کنار رعد درخشانش

جامه از شعف بر خویش می پیچد

رفاقت کلید خواستنی هاست و دریایی است پر جزرومد

جوششی است مطلق

ودرخششی است بی ریا

و ما چه زود کلید خواسته هامان را به دست هم دادیم 

واز گفتنی هامان دریغ نکردیم

ما چه زود وارد این دریا شدیم

وبر جزرومدهای پی در پی آن پوزخند زدیم

و از خروش آن نهراسیدیم

و یک تن شدیم ویک آواز

تا بر ناکامیهای رفاقت دهن کجی کنیم

تا مبادا کدورتی بر شیشۀ درخشندۀ دوستی ما بنشیند

و به راستی ما همان جوشش مطلقیم

ما همان درخشش صدیق و بی ریا

ما چه زود غزلهای سرگردان شعر را از وجود هم ربودیم

وبا حروف الفبا قشنگ ترین کلمات را تقدیم هم کردیم

ما چه زیبا صمیمیت لبخندهایمان را در نی نی چشمان هم قاب کردیم

تا هر گاه قصد یاد هم کردیم بر آینه بنگریم

اگر امروز به تمنای این عشق به سراغت آمدم 

نه بدان خاطر است که سیرابم کنی

چون من عطش را به آب ترجیح می دهم

 وحاضرم تشنه باشم تا قدر آن بیشتر بدانم.

 همه در خواب بودند

 جز ماه که به ستاره هایش می خندید

 وروزگار،

 که از حال دل من می پرسید

 وراه که منتظرم بود.

درختان تماشایم می کردند وخط سفید کنار جاده،دم از رفاقت می زد.

 ای کاش که با من بودی

وتاریکی را می دیدی که چقدر با محبت بود

وغم را می دیدی که سرافکنده در کنارم می آمد

وزندگی آن شب چه سخت می گذشت.

در سینه نفسم سنگینی می کرد

 دستهایم می لرزید

 وبغض گلویم را می فشرد

همه در خواب بودند. 

زندگی را به فردا مگذار

رویاهای گاه بگاه را باکی نیست

پشیمان روزهای رفته مباش

تنها به امید،افقهای امروز را بنگر

امروز اگر بیا غازی زندگی را چنان توانی ساخت

 که در پندار می داشتی زندگی امروز آغاز می شود

آن نیست که انجام داده ای

و یا آنکه بوده ای

آنجاست که خواهی شد

و مسئله اینجاست

که دیروز رفته است...

امروز بر آمده

وفردا در خواهد رسید

طراح تویی که آینده ی خویش را،ترسیم می کنی

که خطاهای رفته جبران کنی

تنها تو می توانی

که آرامش را در اندرون خویش

 سکنی دهی

وقت هایی هست

                 که نمی توانیم همرکاب حوادث زندگیمان

                                                                 تاخت کنیم

اعتمادمان را به آسانی از کف می دهیم

                                            سرگردان می شویم

                                                            وبار احساسی نومیدوار را

                                                                                بدوش می کشیم

وقتی که چنین می شود

                          در اعماق درون خویش وقتی پریشان می شویم

برای همگام شدن با زندگی

                              باید که روش های تازه بیاموزیم

راهی بیابیم که یاریمان دهد

                              راهی که توانمان بخشد

این حقیقت را هرگز در نیابیم

                                که چه ها توانیم کرد

                                                      که زندگی را چگونه دگرگون توانیم ساخت

                                                                                    مگر انکه بیازماییم

                                                                                               بکوشیم

هرگز نخواهیم دانست

مگر آن زمان که دست به سوی خدا بر گشاییم

                               که توانمان دهد زندگی را بجوییم

                                                                    زندگی سر شارتری را.    

فقط یک جمله بگویم!بعد ختم کلام

فاصله هوس وعشق تارمویی است نامرئی .عشق و نفرت هم مرزی نامرئی دارند.در واقع عشق از یک سو،نفرت از سوی دیگر محصور هوس است . تمام مشکلات دنیای مادی سرمنشأ در عدم شناخت عشق داردو بس.

آتشی که ازدهان آهی دردل افکند پنجه ای که شورانگیزترین نغمه ها را در تارو پود چند رشته سیم بوجود می آورد ناله های جانسوز و دل انگیزی که از سینه های سوخته بر می خیزد، اینهمه شهدوشکر که از دهانها وقلبها فرو ریخته وچاشنی بخش زندگانی می گردد همه محصول عشق است .

عشق آتشی است که خداوند افروخته تا در پرتو آن جهان را روشن نماید عشق بال زرینی است که خداوند به انسان داده تا با آن بنزد آن بپرد.

عشق چراغی است که راز حقیقت را آشکار می نماید. عشق حقیقی بزرگترین ودیعۀ الهی وسودمند ترین شعلۀ مقدسی است که درقلوب رهروان حقیقت وحامیان درگاه خود بافروخته.

ای الهه عشق ترا پرستش می کنم ، زیرا اگر تو نبودی زندگی بدون وجود تو مانند خانۀ سرد وتاریک بود این فقط شعله های توست که د قلوب جوانه می کشد ونیک بختی راعرضه میدارد.

زندگی یک ترانۀ قدیمی است ترانهای که هر روز با امید بسیار آن را می سراییم و برای درختانی که میزبان پرنده ها هستند می خوانیم.

من ترانۀ زندگی را از دهان کوه ،باد،باران بارها شنیده ام من در خلوت یک غروب ردپای زندگی را در صدای یک گل دیده ام.